Alles is beter nu

Voetbaljournalisten zien zichzelf niet meer als verslaggever, maar als verhalenvertellers. In elk elftal zit wel een sprookje, als je het maar wilt zien. Intussen zijn we straks tientallen duels op het WK onderweg en zijn alleen nog maar kleine voetballandjes uitgeschakeld. En Turkije, dat is dan de verrassing. Een beetje voetbaljournalist denkt: daar zit dan vast ook een sprookje in dat we over tien jaar willen horen.

Het WK voetbal wordt steeds meer de Tour de France, de echte magie speelde zich vroeger af. Toen coaches nog rookten, 0-0 een gewone uitslag was, de supersterren bijna altijd tegenvielen, het publiek een beslissende factor kon zijn en er nog weken kon worden gesproken over het onrecht van een partijdige arbiter. De protesterende speler bestaat bijna niet meer, het heeft toch geen zin. En zo verdwijnt de echte opwinding. Niet meer dan logisch dat ze de sportpagina’s uit de kranten slopen.

Dinsdag hield presentator Gert van ’t Hof na afloop van de nababbel van weer een wedstrijd een foto van het elftal van Zaïre omhoog dat meedeed aan het WK van 1974. De presentatoren van de NOS worden nu verplicht een klein referaat te houden, zoals Matthijs van Nieuwkerk dat vroeger virtuoos deed bij het verdwenen Holland Sport.

Gert werd geholpen door de archiefbeelden uit 1974. De spelers van Zaïre waren destijds dusdanig bang voor hun dictator thuis, die had gezegd dat ze bij een te forse nederlaag tegen Brazilië niet meer thuis hoefden te komen, dat ze raar gedrag vertoonden. Een verdediger schoot bij een 2-0 achterstand de bal voordat Brazilië een vrije trap kon nemen zo ver mogelijk weg. Op de bank rookten de wisselspelers en hun coach de spanning weg. Ook mooi: halfvolle staantribunes achter de goal.

Hoewel het voor Gert zichtbaar een verplicht nummer was – hij zette het lijstje met de foto in een kast en haastte zich om de ex-voetballers van dienst die uren te gast waren geweest te bedanken – was het voor mij het hoogtepunt van weer een voetbalavond.

Wel leuk dat nu het de hele tijd over extreme temperaturen daar gaat, terwijl ze in die megastadions airconditioning hebben en een deel van ons vanwege de hittegolf niet meer in staat is tot meer dan hangen.

Waarom houden we al die niet-romantische voetbalwedstrijden die ons als historische hoogtepunten worden verkocht in deze hitte toch vol? Vanaf nu is elk wereldkampioenschap spectaculairder dan ooit. De voortuitgang is enorm, we gaan al die verschrikkelijke wedstrijden van vroeger nog enorm missen. En het verschrikkelijke weer dat daarbij hoorde ook.

Marcel van Roosmalen schrijft elke maandag en donderdag een column.