MLB Ödül Haftası tahminleri, sonuçları: Kurtz ve Baldwin Yılın Çaylakları seçildi
Dodgers'tan Shohei Ohtani ve Clayton Kershaw, Dünya Serisi zaferini kutlayan geçit töreninin ardından taraftarlara hitap ediyor. (0:52)
Sıcak soba sezonu çoktan başladı, ancak 2026 kadrolarının telaşına rağmen, 2025'in son bir işi kaldı: büyük ödüllerin dağıtımı.
En büyük ödüller, BBWAA oylamasıyla belirlenen dört büyük ödüldür. Bunlar, beyzbol tarih kitaplarında ve geleceğin Onur Listesi özgeçmişlerinde en çok ilgi görecek olanlardır.
Pazartesi günü, Athletics'in birinci kalecisi Nick Kurtz, oybirliğiyle Amerikan Ligi Yılın Çaylağı seçildi. Ulusal Lig'de ise ödül, Atlanta Braves'in yakalayıcısıDrake Baldwin'e gitti.
İşte kalan program (ödüller her gece MLB Network'te TSİ 07:00'de açıklanıyor):
Salı: Yılın Yöneticileri Çarşamba: Cy Young Ödülleri Perşembe: MVP Ödülleri
MLB ayrıca, Perşembe günü Las Vegas'ta yıllık ödül törenini düzenleyecek ve bu törende All-MLB takımları, her ligin en iyi hücum oyuncusuna Hank Aaron Ödülleri, Yılın Geri Dönüş Oyuncusu Ödülleri, en iyi rölyef oyuncularına Mariano Rivera/Trevor Hoffman Ödülleri ve en iyi vuruşçulara Edgar Martinez Ödülleri verilecek. Yılın Yöneticisi Ödülü de açıklanacak.
Hafta boyunca her geceki ödül duyurusuna tepki vereceğim, ancak bu arada, açılış yorumlarımın yanı sıra halihazırda dağıtılan ödüllere ilişkin kısa bir tepkiyi de paylaşmak istiyorum.
Aşağıda, büyük dört kategorinin her birindeki üç finalisti, sonuçlar açıklanmadan önce bilmeniz gerekenleri ve ödülü eve götürmek için seçtiklerimi listeliyoruz. Ödüller dağıtıldıkça her bölümü haberler ve analizlerle güncelleyeceğiz.
Şuraya atla: MVP: AL | NL Cy Young: AL | NL Yılın Çaylağı: AL | NL Yılın Menajeri: AL | NL
Amerikan Ligi Yılın ÇaylağıKazanan: Nick Kurtz , Atletizm (oybirliğiyle)
Son oylama: Nick Kurtz 210 (30 birincilik oyu), Jacob Wilson 107,Roman Anthony 72, Noah Cameron 54, Colson Montgomery 23, Carlos Narvaez 21, Jack Leiter 6, Will Warren 5, Luke Keaschall 3, Braydon Fisher 2, Shane Smith 2, Cam Smith 2, Chandler Simpson 1, Luis Morales 1, Jasson Dominguez 1
Doolittle'ın seçimi: Kurtz
Özet: Sezon öncesinde Kurtz'un adı, AL Yılın Çaylağı adayları arasında yer almıyordu. Beklentilerin altında kalması değil - birçok kişi tarafından Athletics'in en iyi adayı olarak görülüyordu - sadece çok hızlı bir gelişim gösterdi.
2024 genel klasmanında dördüncü sırada seçilen Kurtz, sezona sadece 12 küçük lig maçıyla ve geçen yılki Arizona Sonbahar Ligi'nde 13 maçla başladı. Bu nedenle, sezona Triple-A'da başlaması ve her adımda yakaladığı 1.000'in üzerindeki OPS'yi tekrar yakalaması mantıklıydı.
Kurtz, 23 Nisan'da majör liglerde ilk maçına çıktı ve 117 maç sonra, 1.002 çaylak sezonu OPS'si, Aaron Judge , Ted Williams, Albert Pujols ve Ryan Braun'un ardından bir çaylak için beşinci en iyi değer (minimum 480 vuruş) olarak sıralanıyor. Bu liste ne kadar gösterişli olsa da, bu efsanelerden hiçbiri Kurtz'un 25 Temmuz'da Houston Astros'a karşı yaptığı şeyi başaramadı. Kurtz, altı vuruşunun dört home run'ı arasında Shawn Green'in bir maçtaki toplam üs rekorunu (19) egale etti.
Atletizm tarihinde Yılın Çaylağı ödülünün dokuzuncu sahibi olan Kurtz'un 22 yaşındaki genç yaşına rağmen yakaladığı slash çizgisi (.290/.383/.619) size bilmeniz gereken her şeyi anlatıyor: O, vuruşta tam bir yetenek. Düşünmesi ne kadar korkutucu olsa da, Kurtz hâlâ gelişebileceği bir yaşta. Ama gelişmese bile, ki bundan sonra böyle olacak, o büyük liglerin en iyi vuruşçularından biri.
Diğer iki finalist - Roman Anthony ve Jacob Wilson - sezon öncesi listelerinde üst sıralarda yer aldı ve başarılı çaylak sezonlarıyla bu beklentileri doğruladılar. Wilson'ın .311'lik ortalaması, büyük liglerde üçüncü sırada yer aldı ve beyzbolda .300 vuruş ortalamasına sahip sadece yedi oyuncunun olduğu bir sezonda geldi. Anthony, Fenway Park'a geldiğinde büyük beklentileri karşıladı, ancak 2 Eylül'de oblik bir sakatlık nedeniyle sezonu sona erdiğinde Kurtz'u geçme şansı suya düştü.
İşte AXE liderlik tablom:
1. Nick Kurtz, Atletizm (126 AXE) 2. Jacob Wilson, Atletizm (118)
3. (beraberlik) Roman Anthony, Boston Red Sox (115)
Noah Cameron,Kansas City Royals (115) Colson Montgomery,Chicago White Sox (115) 6. Carlos Narvaez, Boston Red Sox (110)7. Shane Smith, Chicago White Sox (109)
Not: AXE, önde gelen değer metriklerinden (FanGraphs ve Baseball Reference'dan WAR) ve bağlamsal metriklerden (her ikisi de Baseball Reference'dan eklenen galibiyet olasılığı ve şampiyonluk olasılığı eklenen) bir fikir birliği derecesi oluşturan bir endekstir; burada 100, MLB ortalamasını temsil eder.
ROY'un mutlaka okunması gerekenleri:
Passan Ödülleri: Nick Kurtz 'Yılın Bireysel Performansı' ödülünü kazandı
Red Sox çaylağı Roman Anthony'nin vuruş değişikliği nasıl ilerlediğini gösteriyor
Ulusal Lig Yılın ÇaylağıKazanan:Drake Baldwin , Atlanta Braves
Son sayım:Drake Baldwin 183 (21 birincilik oyu), Cade Horton 139 (9), Caleb Durbin 69, Isaac Collins 62, Daylen Lile 17, Agustin Ramirez 10, Chad Patrick 9, Jakob Marsee 8, Jack Dreyer 4, Matt Shaw 4, Jacob Misiorowski 2, Nolan McLean 2, Heriberto Hernandez 1
Doolittle'ın seçimi: Baldwin
Özet: Sonuç olarak, seçmenler Baldwin'in tüm sezon boyunca gösterdiği performansı, Horton'ın olağanüstü ikinci yarısından daha çok destekledi. Zor bir karardı ama Baldwin, oyunun en iyi genç yakalayıcılarından biri olarak kendini kanıtladı. Baldwin, 124 maçta .274/.341/.469 vuruş ortalaması yakaladı; bu rakamlar, yakaladığı günlerde düzenli olarak DH süresi almasına yetecek kadar güçlü. Bu çok önemli, çünkü Atlanta'nın kadrosunda hala üç yıl daha tecrübeli Sean Murphy var.
AL mevkidaşı Kurtz gibi Baldwin de sezon başladığında birçok kişi tarafından organizasyonunun en büyük umudu olarak görülüyordu, ancak zaman çizelgesi, şu anda Yılın Çaylağı olan sezondan ziyade 2025/2026 sonlarında ilk maçına çıkmayı hedefliyor gibiydi. Büyük çıkışı, Murphy'nin bahar antrenmanında kaburgasını kırması sonucu geldi. Braves'in kampta birkaç deneyimli yedek oyuncusu vardı, ancak Baldwin o kadar etkileyiciydi ki, Atlanta San Diego'da sezonuna başladığında sahanın arkasında oynamaya başladı.
Baldwin, 2010'da Buster Posey'den bu yana NL Yılın Çaylağı ödülünü kazanan ilk yakalayıcı oldu. Ödülü kazanan diğer tek Braves yakalayıcısı Earl Williams'tı (1971), ancak Williams zamanını yakalama ve iç saha köşeleri arasında paylaştırdı.
Cade Horton, All-Star arası sonrası performansına benzer iki yarıyı bir araya getirmiş olsaydı, oybirliğiyle seçilmiş ve hatta Cy Young'ın favorisi olabilirdi. Horton, 12 ikinci yarı başlangıcında 1.03 ERA ile 8 galibiyet 1'lik bir performans sergiledi ve 61 1/3 vuruşta 54 strikeout yaparken sadece 33 vuruşa izin verdi. Bu çıkışların 11'inde bir veya daha az sayıya izin verdi. Horton, tüm bunları, eksik rotasyonla playofflara kalmak için çabalayan Chicago Cubs takımı için yaptı. Bu, olasılık istatistiklerinde de açıkça görülüyor: Horton, tüm NL atıcıları arasında galibiyet olasılığı eklemede 12., şampiyonluk olasılığı eklemede ise 13. sırada yer aldı.
Caleb Durbin ise,Milwaukee Brewers'ın franchise tarihindeki en yüksek galibiyet sayısına ulaşmasında hayati bir rol oynadı. Aynı zamanda Milwaukee'de sadece iyi oynamakla kalmayıp, Brewers'ın NLCS'ye ulaşmasında da kilit rol oynayan bir grup çaylaktan biriydi. Eğer "Brewers çaylağı" seçeneği varsa, "Brewers çaylağı" kazanmalıydı.
İşte AXE liderlik tablom:
1. Drake Baldwin, Atlanta Braves (115) 2. Caleb Durbin, Milwaukee Brewers (113) 3. Cade Horton, Chicago Cubs (112) 4. Isaac Collins, Milwaukee Brewers (111) 5. Chad Patrick, Milwaukee Brewers (110)
6. Jakob Marsee, Miami Marlins (109)
7. Braxton Ashcraft , Pittsburgh Korsanları (108)
Finalistler:
Aaron Judge , New York Yankees Cal Raleigh , Seattle Mariners Jose Ramirez , Cleveland Guardians
Benim seçimim: Raleigh
Bilmeniz gerekenler: Bu hafta sonu Judge ve Raleigh arasındaki nefes kesen yarışa derinlemesine dalacağız. Önde gelen net kar ölçümlerinin ortak görüşünü ifade eden bir endeks olan AXE derecelendirmeme göre, kazanan Judge (164'e 150) ve aralarındaki fark çok da yakın değil.
Judge için istatistiksel açıdan kolay bir durum olmasına rağmen, bunu anlatısal ve somut olmayan unsurların metrikleri gölgede bıraktığı bir durum olarak görüyorum. Ve bu, Raleigh'in MVP'ye fazlasıyla layık olan metriklerini küçümsemek anlamına gelmiyor. Ancak Judge'ın bir başka tarihi sezonuna rağmen, Raleigh'i seçiyorum.
Yine, rakamların inceliklerine daha sonra değineceğiz, ancak düşüncelerimi değiştiren yumuşak faktörler şunlar: Raleigh'nin 60 home run'luk sezonu, sıradan yakalayıcılardan beklenenler açısından bakıldığında bilim kurgudan ibaret. Sadece bu pozisyon için tek sezon rekorunu kırmakla kalmadı, aynı zamanda Mickey Mantle'ın switch-hitter tarafından en çok home run yapılan rekorunu da kırdı. Mickey Mantle. Ve Raleigh (çok iyi) bir yakalayıcı!
Raleigh, tüm bunları bir bölge şampiyonunun savunma lideri ve kulüp lideri olarak yaptı. 2025 versiyonu Aaron Judge yerine birini MVP olarak seçeceğim pek fazla sezon yok, ama bu onlardan biri. Elbette, istatistikçiyim, bu yüzden bu, o temelden bir sapma gibi geliyor, ama bazen bir hikaye görmezden gelinemeyecek kadar ilgi çekici oluyor.
Son olarak, zavallı Jose Ramirez. Ramirez, MVP oylamasında AL'nin ilk beşine altıncı, ilk 10'a ise sekizinci kez giriyor. Ama kazanamayacak. Ramirez her yıl aynı harika sezonu çıkarmaya devam ediyor. Tek sorun, her sezon biraz daha iyi birinin olmasıdır.
Bununla birlikte: Kansas City'den Bobby Witt Jr. üçüncü finalist olmalıydı. Geri dönecek.
MVP'de mutlaka okunması gerekenler:
Aaron Judge ile yüzleşmek gerçekten nasıl bir şey?
Yankees, Aaron Judge etrafında şampiyonluk kazanacak bir takım kurabilir mi?
'Daha önce hiç yapılmamış bir şey': Cal Raleigh'in İK tarihine giden yolculuğu
Mariners'ın ALCS'deki ezici yenilgiden sonra neden ayakta kalmaya hazır olduğu
Ulusal Lig MVP'siFinalistler:
Shohei Ohtani , Los Angeles Dodgers Kyle Schwarber , Philadelphia Phillies Juan Soto , New York Mets
Benim seçimim: Ohtani
Bilmeniz gerekenler: Üç NL MVP finalisti, toplamda başlangıçlarının %63'ünü vurucu pozisyonunda kaydetti. DH dışındaki başlangıçların çoğu, savunma metrikleri gelecekte daha fazla vurucu pozisyonunda oynayacağını gösteren Soto'dan geldi. Yine de, vurucu pozisyonlarının MVP yarışının dışında kaldığı günler açıkça sona erdi.
Ohtani, geçen yıl MVP ödülü kazanan ilk özel DH oldu; ancak bunu daha önce atıcılığın yanı sıra günlük DH olarak da kazanmıştı. Bu sezon sahadaki 47 vuruşunda 1.1 bWAR elde etti; bu, kendisi ve diğer finalistler yakın bir performans sergileseydi eşitliği bozabilirdi. Ama her şey Ohtani'nin elinde.
Vuruşçu olarak, üçü de Ohtani ile benzer sayıda aut kullandı. Ohtani, her ikisine karşı da en az 20 sayılık bir koşu üstünlüğüne sahipti. Şaşırtıcı bir şekilde, 38 top çalmalık hücumuyla en iyi koşu istatistiklerine sahip olan Soto'ydu ve Ohtani, oyununun bu yönünü daha az önemsiyordu. Ancak Ohtani, atışlarıyla en çok savunma değeri sağlayan oyuncu olurken, Soto'nun savunması olumsuzdu ve Schwarber neredeyse sadece bir DH'di.
Temel olarak, Schwarber ve Soto'nun yaptığı her şeyi Ohtani daha iyi yaptı ve iyi bir performans sergiledi. Schwarber'in lig lideri RBI sayısı (132), Ohtani'nin ligde lider olduğu WPA kategorisindeki belirgin üstünlüğü tarafından bile gölgede bırakıldı. Bu ödül yine Ohtani'nin ve onun için 4. sırada olacak. Sadece Barry Bonds daha fazlasını kazandı.
Boşuna değil, hangi pozisyon oyuncusunun en yüksek bWAR toplamını elde ettiğini biliyor musunuz? Finale kalmayan isim Arizona'lıGeraldo Perdomo (7.0 bWAR), ancak Ohtani'nin atıcı bWAR'ı eklendiğinde, onun gerisinde kaldı.
MVP'de mutlaka okunması gerekenler:
2025 MLB'nin en heyecan verici oyuncu kadrosu: Ohtani, Judge ve diğerleri
Shohei Ohtani'nin büyüklüğünün imkansızlığı
Schwarber, All-Star vuruşuyla beyzbolun güzelliğini yansıtıyor
Juan Soto'nun Mets'teki ilk çılgın sezonunun iç yüzü
Gösterişçi Juan Soto sonunda Mets'e katılıyor
'Bize sırtını döndü': Soto'nun Bronx'unun Bleacher Creatures ile geri dönüşünü izlemek nasıldı?
Finalistler:
Hunter Brown , Houston Astros Garrett Crochet , Boston Red Sox Tarik Skubal , Detroit Tigers
Benim seçimim: Skubal
Skubal, 2000 yılında Pedro Martinez'den bu yana AL'de Cy Young ödülünü üst üste kazanan ilk oyuncu olma yolunda iyi bir konumda. Belki de daha yeni başlıyor. Baskın solak oyuncu, Triple Crown ödülünü atıcı olarak tekrarlayamadı, ancak 2024'te Cy Young Ödülü'nü kazandığında elde ettiğinden daha düşük bir ERA (2,21'e 2,39) elde etti ve daha fazla vurucuyu strikeout etti (241'e 228). Üst üste ikinci kez, AL'de bWAR, FIP ve ERA+'da lider oldu.
Crochet için bu zorlu bir özgeçmiş, ancak oldukça yaklaştı; vuruşlarda (205⅓) ve strikeoutlarda (255) AL'de lider oldu ve galibiyetlerde (18'e 13) Skubal'ı yendi. Skubal, ortalama oyun skoru (64,2'ye 62,6) açısından biraz daha istikrarlıydı. Skubal, Crochet'i hiçbir önemli alanda alt edemedi, ancak çoğu sütunda onu yine de yendi.
Brown, 3 numaraya layık bir oyuncu, ancak onun için durum aynı: Çoğu alanda büyük ikiliyle aynı seviyedeydi ama onları geçemedi. Yine de, Brown için bir başka gelişim sezonu daha oldu; son üç sezondaki ERA'sı 5,09'dan 3,49'a ve 2,43'e çıktı.
Cy Young'ın mutlaka okunması gereken kitapları:
Kaplanlar'ın Tarik Skubal'ının olağanüstü gizemi
Ulusal Lig Cy YoungFinalistler:
Cristopher Sanchez , Philadelphia Phillies Paul Skenes , Pittsburgh Korsanları Yoshinobu Yamamoto , Los Angeles Dodgers
Benim seçimim: Sanchez
AXE sistemim, Ulusal Lig Cy Young sütunundaki 3 numaralı atıcı konusunda pek de ısrarcı değildi, bu yüzden Yamamoto da oradaki diğer atıcılar kadar iyi bir seçim. Onunla başlıyoruz çünkü sezon sonrası baskın performansı aklımızda taze. Ama bu burada hesaba katılmıyor. Belki de katılmalı, ama katılmıyor. Her halükarda, 3 numaram olarak Milwaukee'den Freddy Peralta'yı seçerdim.
Üçüncü finalistten bağımsız olarak, normal sezonda Skenes ve Sanchez, özellikle Sanchez'in takım arkadaşı Zack Wheeler'ın sakatlanmasının ardından, yavaş yavaş rakiplerinden sıyrıldılar. İlk iki sırada yer almaları kolay, ancak aralarında seçim yapmak o kadar da kolay değil.
Sanchez, 202 vuruşta 187⅔'lük skorla, kısmen Korsanlar'ın sonlara doğru Skenes'e karşı daha yumuşak bir oyun sergilemesi sayesinde, hacimde üstünlüğe sahip. Nitekim, bunu başaramamak kötü uygulama olurdu. Buna rağmen, Skenes daha fazla vurucuyu strike out yaptı (216'ya 212), daha iyi bir ERA (1,97'ye 2,50) kaydetti ve ligde ERA+, WHIP ve FIP'te lider oldu. Ekstra 14⅓ vuruş, Sanchez'in bWAR'da (8,0'a 7,7) kıl payı bir galibiyet elde etmesini sağladı.
Sonuç olarak, ortalamaya karşı kurtardıkları koşular neredeyse başa baş: Sanchez için 53, Skenes için 52. Dolayısıyla benim için mesele bağlam. Sanchez, bir bölge şampiyonu için, Skenes ise en alt sıradaki bir oyuncu için sezonunu geçirdi. Bu Skenes'in suçu değil, ama bu atıcıları bir şekilde ayırmamız gerekiyor. Sanchez'in sezonu, Skenes'in %0,5'lik şampiyonluk olasılığına karşılık %3,2'lik bir ek değerdi. Benim için belirleyici olan bu.
Ama ben Skenes'in oylamayı kazanacağını düşünüyorum.
Cy Young'ın mutlaka okunması gereken kitapları:
Genç aslar Skenes ve Skubal nasıl domine ediyor?
Finalistler:
John Schneider,Toronto Blue Jays Stephen Vogt , Cleveland Guardians Dan Wilson, Seattle Mariners
Benim seçimim: Schneider
Schneider'in oyun yönetimi tarzı birçok eleştiriye yol açıyor. Ancak yine de bir takımı son sıradan AL Doğu şampiyonluğuna ve Dünya Serisi'ne taşıdı, ancak seçmenler sonuncusunu bilmiyorlardı. Ayrıca, beyzbolun en verimli hücumlarından birine yol açan takımın hücum yaklaşımında bir değişikliğe de öncülük etti. Vuruşçuların gelişimindeki payı koç David Popkins'e yüklemek istiyorsanız, sorun değil. Peki onu kim işe aldı?
Yılın Menajeri mutlaka okunmalı:
Blue Jays kulüp binasının sihirli kimyası
Mariners'ın motivasyonu nasıl oluştu?
Yılın Ulusal Lig MenajeriFinalistler:
Terry Franconca, Cincinnati Reds Pat Murphy, Milwaukee Brewers
Rob Thompson, Philadelphia Phillies
Benim seçimim: Murphy
Bu, Murphy'nin tam zamanlı büyük lig menajeri olarak ödülü kazanmasında 2'de 2'lik bir başarı olduğu anlamına geliyor; Murphy bu pozisyona ancak 65 yaşında yükselebildi. (2015'te San Diego'da geçirdiği 96 maçlık geçici dönemi saymıyorum.)
Evet, Brewers playoff takımı olarak tekrarlandı, ancak kadro daha da genç bir versiyona dönüştürüldükten sonra sezona düşük beklentilerle giren bir takımdı. Bu bir geçiş sezonu olmaktan ziyade, Brewers beyzbolun en heyecan verici takımlarından biriydi. Yakın maçları, çaylaklarla ve nispeten düşük bir maaş bordrosuyla kazandılar. Ayrıca muazzam bir kulüp kültürüne sahiptiler.
Murphy'nin tekrarlamasını sağlayacak bir dizi faktör var, özellikle de seçmenlerin Milwaukee'nin NLCS'de Dodgers tarafından yerle bir edileceğini bilmemesi nedeniyle.
Yılın Menajeri mutlaka okunmalı:
'Milwaukee Community College'a Hoş Geldiniz: Brewers 115 milyon dolarlık bir dev nasıl inşa etti?
Terry Francona ve Bruce Bochy neden MLB'de yöneticiliğe geri döndü?
Diğer ödüllerAnalitik olarak zor olan Geri Dönüş Oyuncusu kategorisini bir kenara bırakarak, seçimlerimin bir özetini sunayım:
Yılın Yöneticisi: Matt Arnold, Milwaukee Brewers. Kurumsal performansı takip etmek için kullandığım bir ölçütüm var. Kazanılan oyuncuların performansı, kurumsal kayıtlar ve çaylakların ürettiği değer gibi unsurları inceliyor. Arnold'ın kulübü listelerin zirvesindeydi. Arnold bu ödülü geçen yıl kazandı, yani burada bir Arnold yorgunluğu olup olmadığını göreceğiz. Arnold kazanamazsa, Seattle'dan Jerry Dipoto'ya yönelirim.
All-MLB: AXE'nin izniyle All-MVP ilk takımım:
1B: Matt Olson , Atlanta Braves 2B: Nico Hoerner , Chicago Cubs SS: Bobby Witt Jr.,Kansas City Royals 3B: Jose Ramirez, Cleveland Guardians C: Cal Raleigh, Seattle Mariners OF: Juan Soto, New York Mets OF: Aaron Judge, New York Yankees
OF: Corbin Carroll , Arizona Diamondbacks
DH: Shohei Ohtani, Los Angeles Dodgers Sol El Atıcı: Tarik Skubal, Detroit Tigers RHP: Paul Skenes, Pittsburgh KorsanlarıRP:Aroldis Chapman , Boston Red Sox
Hank Aaron Ödülü: Aaron Judge (AL, New York Yankees); Shohei Ohtani (NL, Los Angeles Dodgers)
Mariano Rivera Ödülü: Aroldis Chapman, Boston Red Sox
Trevor Hoffman Ödülü: Edwin Diaz , New York Mets
Altın Eldivenler: Kazananlar açıklandı ve buradan ulaşabilirsiniz . Benim itirazlarım: AL yakalayıcısı olarak Detroit'li Dillon Dingler yerine Toronto'lu Alejandro Kirk'ü seçerdim. NL tarafında ise Washington'dan Jacob Young'a yer bulmak isterdim, ancak sol bek/orta saha oyuncusu/sağ saha oyuncusu ayrımı konusundaki ısrar bunu engelledi. Sonuç olarak, eskiden saçmalıklarla dolu bir ödül kategorisinde yine oldukça sağlam bir iş.
espn
