Welkom in Drenthe, klonk het bij ‘The Passion Hemelvaart’. Waar wachten de Loosdrechters nog op?

„Xenofobie is een monster, dat kun je niet oplossen”, zei Pieter Klok, hoofdredacteur van de Volkskrant toen hem bij Pauw & De Wit gevraagd werd naar de extreme uitwassen in Loosdrecht. We moesten ophouden het constant te hebben over terechte zorgen, zo pareerde hij de dooddoener die de hele week in talkshows te horen was. Dit ging verder dan zorgen, dit was extreemrechts normaliseren.

Ook aan tafel bij Eva was Loosdrecht hét gespreksonderwerp. CDA-leider Henri Bontenbal probeerde aan een boze Loosdrechter, die net terug was van vakantie, uit te leggen dat er wel naar je geluisterd werd, maar dat dat niet betekende dat je ook je zin kreeg: iets dat door veel ‘bezorgde burgers’ door elkaar wordt gehaald. Sarah Bakker, politiek verslaggever van PowNed, legde inzichtelijk uit hoe extreemrechts buiten Loosdrecht de dag ervoor om extra fakkels had gevraagd, en dat ze berichten – gestimuleerd door Haagse politici die tot verzet hadden opgeroepen – naar elkaar hadden gestuurd dat „wie niet wilde luisteren, maar moest voelen”. Wat de man uit Loosdrecht daarvan vond. Hij vond dat de kern van de zaak daarmee op de achtergrond kwam.

Misschien ligt de oplossing wel gewoon in Drenthe. The Passion Hemelvaart (KRO-NCRV) begon immers met de mededeling „Welkom in Drenthe”. Astrid Kersseboom praatte het verhaal van Jezus’ opstanding aan elkaar en voorzag het van duiding. Het geschreeuw van de menigte was Jezus fataal geworden, zei ze ook, waarmee ze prima bij een talkshow had kunnen aanschuiven. Daarna was in woord en zang te horen hoe iedereen op zijn manier rouwde om Jezus, Pilatus deed ondertussen Pilates-oefeningen terwijl hij zich zorgen maakte om de opstanding en een dreigende zoommeeting met de autoriteiten in Rome.

Het verhaal werd erg serieus gebracht en vrijwel alles in het Bijbelse verhaal werd letterlijk genomen. Er zat ook een moraal in naar het heden waar de fakkeldragers in Loosdrecht nog wel wat van kunnen leren. Zo stelde Thomas, die nog niet toe was aan de wederopstanding van zijn ‘meester’, aan Maria Magdalena de vraag: „Elke week wordt er een vrouw vermoord, en jouw oplossing is dat er een man opstaat?”

Pilatus werd afgeschilderd als een soort Trump. Hij zette journalisten weg als brengers van nepnieuws voor flutkrantjes en was bereid zijn eigen bevolking met geweld te onderdrukken, omdat Jezus een „Drentse veenbrand was die zich maar bleef verspreiden”.

Ondertussen kwam Kersseboom nog met wijsheden over influencers die online predikten dat vrouwen op de tweede plaats kwamen, iets waar Jezus niets van moest hebben. De volgelingen van Jezus zongen ter afsluiting een lied: „Kom, laten we samen zijn. Kom dichterbij. Kijk niet naar kleur, gender of geloof.” De goede bedoelingen lagen er dik bovenop zonder enig spoortje van ironie. Wie weet komt in december, met opnieuw Kersseboom als verteller, The Passion: The Making Of.

Een wedergeboorte lijkt er voor Hennie van der Most niet in te zitten, bleek uit NPO Doc: Pretpark Hennie. Van der Most wilde in Rotterdam „een pretpark bouwen, maar zijn plan belandde in een achtbaan”, stelde RTV Drenthe jolig. Elf jaar na de geplande opening was er nog steeds niks en inmiddels heeft de Rechtbank Rotterdam Hennies bedrijven failliet verklaard.

Hennie was een dromer en even was je bereid mee te gaan, en werd zelfs zijn fascinatie voor ronde frikandellen boeiend. Maar toen kwam zijn dochter langs om te praten over zijn financiële zorgen. Had hij maar een zoon gehad, zei hij. „Was het dan anders gegaan, beter geweest?” vroeg zijn dochter verschrikt. „Ja”, antwoordde hij, zonder ook maar een moment even naar zijn dochter te kijken. Waar Maria rouwde om haar zoon, die ze moest delen met de hele wereld, rouwde Hennie om de zoon die er niet was om hem te redden.

Hennie zoekt een zoon, Maria heeft er een voor iedereen. Er is enorme ruimte vrijgekomen in Rotterdam met een spookhuis erin op de koop toe, terwijl het COA nog wat plekken zoekt. Kortom: „Kom, laten we samen zijn.”